Mats heeft altijd veel plezier met zijn oma Willemien. Ze houdt van verkleden en van ondeugende dingen, maar ook van blazen op haar saxofoon. Met oma kun je lachen. Maar soms is een spel opeens afgelopen. Dan worden oma’s ogen dof. Dan is haar hoofd leeggeblazen en vraagt ze veertig keer hetzelfde. Maar dan pakt Mats oma’s saxofoon en speelt hij kleine liedjes waar haar ogen van gaan glimmen. En als oma een beetje bang in haar stoel zit, omdat ze het niet meer weet… blaast Mats alle enge gedachten uit haar hoofd tot er niet één meer over is en oma voor altijd kan dwarrelen op de wind…

Een hoofdrol is weggelegd voor de muziek die voor deze oma altijd een brug is geweest naar de buitenwereld en dat tot het einde toe blijft. De muziek is de rode draad onder en tussen het verhaal. Daarom keert Struif in deze voorstelling terug naar de oorspronkelijke instrumentale bezetting, de vier saxofoons van het Utrechts Saxofoon Kwartet. Het is een verhaal met een weemoedige ondertoon, maar het is tevens een vrolijk verhaal over de liefde tussen een oma en een kleinzoon en de lol die ze samen hebben, iets wat veel kinderen zullen herkennen.